کنون که مرتعی این گونه خوش چرا دیده ست
به سایه سار ِ خوش ِ بید و بادِ جوباران
دگر نخواهد هرگز به رفته ها پیوست .
به آب ِ برکه ی ِ تلخابِ شور و کورِ کویر
و آفتاب ِگدازان ِدشت های هرگز
دوباره باز نگردد که آن حریم شکست .
دگر به بار و خارِ شتر نخواهد ساخت
نه ساربان و نه صاحب شناسد این بد مست
نگاه کن دهانش جه گونه کف کرده ست .
مهار این شتر ِمست را که می گیرد ؟
باد صبا بر گل گذر كن
از حـال گـل، ما را خبر كن
با مدعی كمتر بنشين، نازنين ای مه جبين
بيچـاره عاشق، ناله تا كـی، ناله تا كی
يا دل مده يا ترک سر كن
شد خون‌فشان چشم تر من
پر خون دل شـد ساغـــر من
ای يـار عزيز، مطبوع و تميز
در فصل بهار، با ما مستيز
آخر گذشت آب از سر من
ببين چشم تر من
گـل چاک غـم بر پيرهـن زد
از غيرت آتش در چمن زد
بلبل چو من شد در چمن، دستان‌سرا بهر وطن
ديدی كه ظالم، تيشه‌اش را، تيشه‌اش را
آخـــر بـه‌پـای خويشتــن زد
شد خون‌فشان چشم تر من
پر خون دل شـد ساغـــر من
ای يـار عزيز، مطبوع و تميز
در فصل بهار، با ما مستيز
آخر گذشت آب از سر من
ببين چشم تر من
اینجا و اینجا اجراهای متفاوت را بشنوید
متن شعر از اینجا
